ไร้คอนเซปต์

ทั่วไป => มุมนักเรียน/ศูนย์ลอกงาน/ข่าวการศึกษา => ข้อความที่เริ่มโดย: stepnano ที่ ธันวาคม 02, 2007, 02:16:59 PM



หัวข้อ: ใครถอดความเก่งช่วยหน่อยครับ
เริ่มหัวข้อโดย: stepnano ที่ ธันวาคม 02, 2007, 02:16:59 PM
ส่งพรุ่งนี้แล้วครับช่วยที เอาพอสังเขปก็ได้

* ผู้รับสั่งบังคมบรมนาถ   ขึ้นทางหาดหุบผาด้วยกล้าหาญ
มองเห็นคนบนศาลาที่หน้าชาน   มากประมาณร้อยเศษหลายเพศพรรค์
พระโยคีมีสองเจ้าเณรหนึ่ง   หลงตลึงแลชมล้วนคมสัน
จึงเข้าไปใกล้ศาลาเห็นหน้ากัน   คนทั้งนั้นถามไต่ไปไหนมา
ขุนหมื่นบอกออกความตามรับสั่ง   แล้วมานั่งกราบพระองค์ทรงสิกขา
ว่าบัดนี้กรุงกษัตริย์ขัตติยา   จะขึ้นมาจบพระหัตถ์นมัสการ ฯ
     * พระโยคีดีใจให้อนุญาต   ตามแต่ราชศรัทธาไม่ว่าขาน
ขุนหมื่นลามาประณตบทมาลย์   ทูลพระผ่านโภคาสาระพัน ฯ
     * จอมกษัตริย์ตรัสสั่งคนทั้งหลาย   ทั้งไพร่นายต้นหนคนขยัน
เราจะพากันขึ้นไปไหว้นักธรรม์   จงเร่งกั้นฉนวนน้ำทำสพาน
ขุนนางรับขับคนขึ้นบนเขา   บ้างตัดเสาผ่าเรือกบ้างเสือกสาน
ฉนวนนั้นกั้นขึ้นมาถึงหน้าพระลาน   ปักสพานลงในน้ำถึงสำเภา
กรุงกษัตริย์ตรัสชวนพระลูกน้อย   ประคองค่อยเล้าโลมโฉมเฉลา
ทั้งสุรางค์นางสนมล้วนซมเซา   ทั้งผมเผ้ารื้อรกด้วยอกตรอม
ฝืนอารมณ์นุ่งห่มพอสมโศก   เหมือนรื้อโรครูปกายยังผ่ายผอม
ขึ้นจากเรือพระที่นั่งสพรั่งพร้อม   ตามพระจอมกษัตราพาดำเนิน
ไปตามทางหว่างสวนฉนวนกั้น   ถึงเชิงชั้นแผ่นผาศิลาเผิน
ดูกุฎีที่ศาลาก็น่าเพลิน   ควรเจริญอิริยารักษาพรต
พระชมพลางทางพาธิดาราช   กำนัลนาฎแวดล้อมมาพร้อมหมด
เห็นโยคีที่บัลลังก์นั่งประณต   แล้วทรงยศตรัสถามตามบุราณ
ผู้เป็นเจ้าสามองค์ทรงสิกขา   ดูโสภารูปทรงส่งสัณฐาน
แต่องค์นั้นฉันดูเป็นกุมาร   เป็นอยู่นานหรือพึ่งมารักษาพรต
หนึ่งลูกไม้ในเกาะพอเสาะฉัน   หรือกลางวันวายฤดูก็สู้อด
ทั้งสัตว์ร้ายสายชลบนบรรพต   มาบีฑาปรากฎบ้างหรือไร ฯ
     * พระทรงศีลภิญโญสโมสร   ถวายพรพูดจาอัชฌาไสย
อาตมาผาสุกไม่ทุกข์ไภย   แต่บวชได้พรรษาก็กว่าพัน
อันพวงผลผลาสาระพัด   ไม่ขาดขัดที่ในเกาะพอเสาะฉัน
เดชะฤทธิ์กิจกรมพรหมจรรย์   สาระพันโพยไภยมิได้พาน
แต่โยคีนี่เธอพึ่งบวชใหม่   ชื่ออภัยพงศ์กษัตริย์พลัดถิ่นฐาน
แล้วเล่าความตามเรื่องเคืองรำคาญ   นั่นกุมารสินสมุทรบุตรพระอภัย
แล้วว่ารูปขอถามความบพิตร   ท้าวสถิตนัคเรศประเทศไหน
มีธุระพะพานประการใด   จึงมาในทะเลลมยมนา ฯ
     * กรุงกษัตริย์ตรัสแจ้งแถลงเล่า   โยมเป็นเจ้าเมืองผลึกนึกหรรษา
พาโฉมยงองค์ราชธิดา   ชมชลาลมพัดกระจัดกระจาย
จึงหลงทางกลางทะเลเที่ยวเร่ร่อน   จะคืนนครก็ไม่ได้ดังใจหมาย
พระเล่าความตามแต่ต้นไปจนปลาย   เจียนจะตายเสียเพราะคลื่นไม่คืนเป็น
แล้วตรัสว่าพระอภัยผู้เป็นเจ้า   ทุกข์ก็เท่าโยมทุกข์เพราะยุคเข็ญ
จากสมบัติพลัดพรากได้ยากเย็น   โยมมาเห็นก็ให้คิดอนิจจัง
จะขอถามความพระผู้เป็นเจ้า   นิมนต์เล่าเหตุผลแต่หนหลัง
ไยจึงพรากจากเขตต์นิเวศน์วัง   โยมยังฟังไม่กระจ่างในทางความ ฯ